3

Aneksija Vojvodine kao supstitucija za rasturanje Jugoslavije i gubljenje Kosova

Istorijski je nesporan značaj kraja Prvog svetskog rata i stvaranje jugoslvenske države kao važnog emancipatorskog pokušaja. Unutar toga, priključenje Vojvodine Srbiji, pa Kraljevini SHS, ima značaj u politici sećanja. Ali neko ko je upućen ne može a da se ne zapita, kako to da Srbija ove godine, kada ima toliko godišnjica na 8, slavi samo jedan događaj. Recimo mogla bi da slavi 1878. i međunarodno priznanje svoje državnosti, mogla bi da obeležava 1888. i prvi demokrtski ustav, mogla bi da obeležava stvaranje jugoslovenske države kao najveći istorijski domet svoje političke i intelektualne elite, mogla bi da obeleži 1948. kao jedinu godinu u našoj istoriji koja je imala svetskoistorijski značaj. Ipak, Srbija obeležava samo aneksiju Vojvodine, jer je to poslednji ratni dobitak koji je uspela da sačuva. I to je ta poruka, ključna poruka.

Ljudima dobro upućenim u istorijske prilike tog doba je jasno da je priključenje Vojvodine Srbiji izvedeno po sistemu politike “svršenog čina”, a da su hajdučke skupštine služile samo tome da naknadno legitimišu faktičko stanje. Tako da je savršeno irelevantno ko je bio na “skupštini” u Novom Sadu ili Podgorici. Sve su održane pod okruženjem bajoneta. Uostalo, narodi koji u Vojvodini, navodno, odlučuju o priključenju su tada čini oko trećine njenih stanovnika. Dakle, većina nikada nije ni pitana za mišljenje. To vam govori da je reč o formalnom legitimisanju faktičkog stanja koje je napravljeno vojnim pobedama i savezničkom podrškom da se stvori nova južnoslovenska država.

3 Comments

  1. Pingback: 2019

Ostavite komentar